OGÓLNY ZARYS STRUKTURY I REGUŁY DZIEŁA WOJSKA GEDEONA

Wstęp

1. Nazwa i podstawowa idea Wojska Gedeona (dalej: WG) została zaczerpnięta z Księgi Sędziów (rozdz. 6-8). W określonym momencie historii narodu wybranego Bóg powołuje 300 żołnierzy, z których pomocą uwolni Izrael od panowania najeźdźców. Owych 300 żołnierzy wskazanych przez Jahwe i zwyciężających pomimo niezmierzonej siły przeciwnika, jest dla nas symbolem walki duchowej, prowadzonej w duchu ewangelicznego zaufania Bogu.

2. Wojsko Gedeona wyrosło w Diecezji Płockiej z doświadczeń formacyjno– rekolekcyjnych: Ruchu-Światło Życie, Odnowy w Duchu Świętym i Dzieła Miłosierdzia. Czerpie nadto z: doświadczeń harcerstwa; rycerskich zasad honoru, miłości do ojczyzny i Kościoła oraz z katolickich ideałów walki duchowej.

3. WG powstało 13/14 października 2002, kiedy w Sikorzu k/ Płocka w ówczesnym Katolickim Centrum Formacji, po raz pierwszy publicznie zostały przedstawione jego założenia programowe.

4. WG zrodziło się w ramach duszpasterstwa młodzieży. Nie ogranicza się jednak do młodzieży. W jego ramach istnieją kręgi małżeńskie: „Wojsko Gedeona – Wspólnota Małżeństw”.

5. WG powstało i działa w ramach Kościoła rzymskokatolickiego i nie jest w żaden sposób powiązane z Gedeonitami – chrześcijańską organizacją ponadwyznaniową, której celem jest propagowanie Pisma Świętego.

6. Głównymi patronami WG są: Maryja, Niepokalana Matka Miłosierdzia i Niewiasta Eucharystii, Święty Michał Archanioł, Św. Teresa z Lisieux – patronka formacji, Św. Faustyna, Św. o. Pio, Św. Ignacy Loyola, Sługa Boży Jan Paweł II

Cele

7. Człowiek, szczególnie młody, potrzebuje dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek jasnych zasad i określonego kierunku życia. Stąd należy jasno odróżniać to, czego Bóg pragnie w naszym życiu (jedność), od tego, co nie jest Jego wolą, z czym należy walczyć (walka). W związku z tym celami WG jest walka w jedności o dusze przez:

A. Formowanie ducha jedności na ewangelicznym ideale Prawdy i Miłości (J 15 i 17);
B. Prowadzenie członków do zwycięstwa w zmaganiach o kształt swojego życia w myśl słów Jezusa Chrystusa Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął (Łk 12,49) i ratujcie ich, wyrywając z ognia (Jud 1,23b).

8. Realizując pierwszy cel – cel formowania ducha jedności na ewangelicznym ideale Prawdy i Miłości, członkowie WG starają się o jedność: z Jezusem jako Centrum (ON); z Kościołem, a zatem w pełnej jedności z papieżem, biskupem, kapłanami (My); z żołnierzami Wojska Gedeona (ty, my); oraz wewnętrzną jedność i integralność osoby (ja).

9. Jedność z Jezusem jako Centrum – centrum misji, a także całej duchowości WG jest Jezus Miłosierny i Eucharystyczny. On jest naszą drogą, prawdą i życiem (por. J 14,6); On jest światłością świata ( J 8,12); On jest jedynym Zbawcą (Dz 4, 12); On jest naszym chlebem życia (J 6, 48); tylko On w sposób najpełniejszy objawia nam Miłosiernego Ojca (Łk 15).

10. Stąd w WG wielkie znaczenie przyznaje się: częstej adoracji Najświętszego Sakramentu, codziennemu rachunkowi sumienia, koronce do Miłosierdzia Bożego i medytacji słowa Bożego. Każdego dnia pragniemy powierzać się z ufnością Miłosiernemu Sercu Jezusa Chrystusa, z ufnością i odwagą powierzać Mu wszystko i Jemu podporządkować swoją wolę. Chcemy to czynić w zjednoczeniu z sercem Maryi, Matki Miłosierdzia i Niewiasty Eucharystii, pod Jej płaszczem jako Królowej naszej walki duchowej i Hetmanki Wojska Gedeona.

11. Jedność z Kościołem – walczącym, cierpiącym, triumfującym – WG rozbudza świadomość łączności z całą wspólnotą Kościoła: Kościołem walczącym na ziemi, z cierpiącym w czyśćcu oraz ze świętymi, cieszącymi się już oglądaniem Boga twarzą w twarz. Nasza jedność z Kościołem w wymiarze ziemskim wyraża się w posłuszeństwie Ojcu Świętemu, Biskupowi diecezji, na terenie której Wojsko Gedeona jest zatwierdzone, a także kapłanowi delegowanemu przez Biskupa miejsca do troski i opieki nad daną wspólnotą WG. Jako szczególny rys jedności i odpowiedzialności za Kościół, wręcz jednym z charyzmatów WG, jest „troska o kapłaństwo”, wyrażająca się przede wszystkim w codziennej modlitwie za Ojca Świętego, za Pasterzy, oraz o nowe i święte powołania.

12. Jedność z żołnierzami WG, to jedność we wspólnocie jako ukonkretnienie jedności z Kościołem jako wspólnocie wspólnot. Wyraża się ona w uczeniu się, jak w duchu Ewangelii budować poprawne relacje między żołnierzami WG, a przez to w praktyce wypełniać przykazanie miłości bliźniego.

13. Troska o wspólnotę wyraża się poprzez: uczestniczenie w cotygodniowych spotkaniach, a także w rekolekcjach wakacyjnych i weekendowych, w konkretnej służbie braciom i siostrom ze wspólnoty, w modlitwie za siebie, między innymi w formie Margaretki WG. Jest to codzienna modlitwa, którą podczas weekendu wyjazdowego podejmują członkowie WG za poszczególne osoby ze wspólnoty. W niedzielę dana osoba modli się za kapłanów z WG i ze swojej parafii, a następnie (poniedziałek, wtorek itd.) za poszczególne osoby, które zapisała na kartce, zwanej także Margaretką.

14. Wewnętrzną jedność i integralność osoby, rozumie się w WG jako harmonijne zintegrowanie, przy pomocy łaski Bożej, wszystkich sfer swojej osoby, czyli duszy, ducha i ciała (por. m. in. 1Tes 5, 23). Stąd wypływa całościowe podejście do życia i rozwój wszystkich jego obszarów: duchowego, psychicznego, intelektualnego, fizycznego i społecznego. W świetle Prawdy i Miłości, jak i powyższych przesłanek, każdy z członków WG stawia sobie pytania o swoją tożsamość i osobistą misję w życiu: kim jestem? Kim mam być? Co mam czynić w życiu? Odpowiedź polega na rozpoznawaniu swojego powołania i osobistej misji życiowej, na pomocy w tym dziele innym, wreszcie na czynieniu tego wszystkiego, co rozpoznane, z miłością i gorliwością dla Jezusa i bliźnich. Tożsamość i osobista misja objawia się w zaakceptowaniu i rozwijaniu: swojego człowieczeństwa (bycia osobą); dziecięctwa Bożego (bycia synem lub córką miłującego Boga jako dziecko Boże); swojej odrębnej płciowości (bycia mężczyzną lub kobietą); bycia mężem lub żoną; bycia ojcem lub matką; bycia chrześcijaninem (żołnierzem Chrystusa); bycia i stawania się świętym (zwycięzca).

15. Proces formowania ducha jedności w WG obrazuje Schemat A (zob. Załączniki).

16.Realizując drugi cel, członkowie WG w duchu jedności, pod sztandarem Jezusa, Króla Miłosierdzia, zmagając się z szatanem i własnym grzechem, prowadzą codzienną, stanowczą i odważną walkę o życie swoje i innych, o dusze, o wieczność.

17. Podstawą walki duchowej WG są słowa Pisma: Rdz 3, Mt 4, 1-11, Mt 10, 34, Łk 11, 14-23, Mt 26, 36-46, Mk 16, 15-18, Ef 6, 10-18a, Ap 12. W tym świetle członkowie WG toczą walkę „przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich” (Ef 6, 12). „W ciągu […] całej historii ludzkiej – przypomniał II Sobór Watykański – toczy się ciężka walka przeciw mocom ciemności; walka ta zaczęta ongiś u początku świata, trwać będzie do ostatniego dnia” (Gaudium et spes, 37). Jesteśmy więc w samym centrum dramatycznego zmagania się dobra ze złem. Zapominanie o tej prawdzie staje się początkiem przegranej. Dlatego św. Paweł poleca: „W końcu bądźcie mocni w Panu – siłą Jego potęgi. Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła” (Ef 6, 10- 11).

18. W sposób szczególny WG zmaga się o wiarę chrześcijańską i jej zasady zawarte w słowie Bożym oraz w Tradycji Kościoła, a pośród nich szczególnie: sumienie, godność każdej osoby ludzkiej, poszanowanie życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci, rodzina, kapłaństwo, ojczyzna, uczciwość i sumienność w życiu osobistym i społecznym, czystość przedmałżeńska, szukanie obiektywnej prawdy, duch wyrzeczenia i ofiary.

19. W WG jako taktykę walki duchowej stosujemy Zasadę trzech hufców (por. Sdz 7, 16).

20. W myśl tej zasady wyróżnia się: hufce – osoby, hufce – sposoby, hufce – środki.

21. Hufce – osoby, które dzieli się zgodnie z nauczaniem Kościoła na: Kościół walczący, Kościół cierpiący i Kościół triumfujący. Wszystkie te hufce stanowią jedno. Możemy się wspierać i razem walczyć o zbawienie swoje oraz naszych braci i sióstr. Stąd duża wrażliwość WG na łączność ze świętymi w niebie, w szczególności z naszymi patronami. Wierzymy, że przy ich pomocy jesteśmy uzbrojeni mocą z wysoka. Wierzymy również, że przy ich wsparciu możemy zmagać się o zbawienie dusz w czyśćcu cierpiących.

22. Hufce – sposoby to przede wszystkim: kerygma i martyria – misja prorocka, liturgia – misja kapłańska, diakonia – misja królewska. Odwołując się do tych podstawowych hufców – sposobów naszej walki duchowej staramy się szczególnie pamiętać o słowach Ojca Świętego Benedykta XVI z encykliki „Deus Caritas est”: „Wewnętrzna natura Kościoła wyraża się w troistym zadaniu: głoszenie słowa Bożego (kerygma – martyria), sprawowanie sakramentów św. (leiturgia), posługa miłości (diakonia). Są to zadania ściśle ze sobą związane i nie mogą być od siebie oddzielone” ( 25).

23. Na hufce – środki składają się: modlitwa – walka przez modlitwę; post – walka poprzez ofiarę; jałmużna – walka słowem i czynem, rozumiana jako posługiwanie na rzecz innych. Walka WG jest zatem toczona środkami miłości, zwyciężania siebie, służby, a nigdy przez użycie przemocy – czynem, słowem czy pieniądzem.

DUCHOWOŚĆ

24.Liczne elementy duchowości WG zostały przedstawione przy omawianiu celów wspólnoty. W poniższych punktach zostaną wskazane zasadnicze wymiary duchowości WG.

25. Centrum Misji WG jest Jezus Miłosierny i Eucharystyczny. W związku z tym nasza duchowość jest duchowością „Miłosierdzia i Eucharystii”. Odpowiedzią na Dar Miłosierdzia i Eucharystii jest bowiem postawa całkowitego zawierzenia (Jezu, ufam Tobie) i upodobnienia się do Jezusa, wydającego się w zupełnym posłuszeństwie Ojcu przez pokorną i miłującą służbę naszym braciom i siostrom. Szczególnym rysem tej służby jest walka duchowa z szatanem pod sztandarem Jezusa Chrystusa, Króla Miłosierdzia. Konkretnym przeżywaniem duchowości WG jest pójście Małą Drogą dziecięctwa Bożego św. Teresy od Dzieciątka Jezus, doktora Kościoła.

26. Duchowość WG obrazuje schemat B (zob. załączniki).

27. Miłosierdzie, przybliżone ludzkości przez objawienia się Jezusa Chrystusa św. siostrze Faustynie i przez akt zawierzenia świata w Krakowie – Łagiewnikach przez Ojca Świętego Jana Pawła II, rozumiemy jako dar i tajemnicę, ofiarowane naszym czasom. Jan Paweł II stwierdził, że nie ma dla człowieka innego źródła nadziei, jak miłosierdzie Boże i tylko w nim świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście. Papież zwrócił uwagę, że wyznanie „Jezu, ufam Tobie”, w którym wyraża się ufność we wszechmocną miłość Boga, jest szczególnie potrzebne w naszych czasach, w których człowiek doznaje zagubienia w obliczu wielorakich przejawów zła /Jan Paweł II, Łagiewniki 17.08.2003/.

28. Eucharystia z kolei jest w życiu Kościoła rozumiana i przeżywana jako źródło i szczyt (Lumen gentium, nr 11). Jan Paweł II w encyklice o Eucharystii pisał: Eucharystia, pojęta jako zbawcza obecność Jezusa we wspólnocie wiernych i jako jej pokarm duchowy, jest czymś najcenniejszym, co Kościół posiada na drogach historii. Eucharystia tworzy komunię i wychowuje do komunii / 9,i 40/.

29. Miłosierdzie i Eucharystia wyrastają z tego samego źródła, a jest nim Pascha – Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Duchowość WG jest zatem duchowością paschalną – Jezus Chrystus przez Krzyż i Zmartwychwstanie pokonał szatana i zadał mu decydujący cios. Stąd też możemy czerpać wciąż siłę do naszej osobistej walki ze Złem. Członkowie WG są zachęcani, aby w sposób świadomy przeżywać Triduum Paschalne.

30. W tak rozumianą duchowość wpisuje się duchowość Maryjna. Matka Boża staje. przed nami przede wszystkim jako Matka Miłosierdzia i Niewiasta Eucharystii.

31. Mała Droga Dziecięctwa Bożego staje się w WG drogą kształtowania – na wzór św. Teresy z Lisieux – dojrzałych relacji z Bogiem, z ludźmi, ze sobą.

32. Relacja z Panem Bogiem – nie czynić nic bez Niego, być jak małe dziecko, oczekiwać od Niego pomocy i czuć się niezdolnym swoimi siłami zapracować na życie wieczne; każde doświadczenie przyjmować jako łaskę; radować się, gdy przychodzi cierpienie i nie martwić się zbytnio o przyszłość; nie być zarozumiałą/- ym i nie przypisywać sobie zasług za czyny, do których Pan Bóg używa nas jako narzędzia (a. każdy skarb cnoty, którą Pan Bóg daje, jest Jego własnością; b. mieć puste ręce); być wdzięczną, wdzięcznym Panu Bogu za wszystko, co daje.

33. Z ludźmi – w sposób ukryty pełnić dobro wobec osób niemiłych nam, zranionych brakiem miłości, ponosić dla nich ofiary; być dobrym samarytaninem; myśleć o innych z miłością; dostrzegać ich dobre strony; nie wysuwać się na pierwsze miejsce; w towarzystwie starać się, aby inni byli zadowoleni, aby odpoczęli przy nas.

34. Wobec siebie – rozwijać w sobie ducha ofiary; umartwiać bardziej serce i ducha, niż stosować wielkie pokuty; być wiernym przepisom; nic nie robić byle jak; nie gromadzić zachłannie mienia (mieć dystans wobec niego); starać się nie pragnąc nic poza Bożymi sprawami; nie zniechęcać się swoimi błędami. Siłą życia na drodze ufności ma być modlitwa, która wznieca ogień miłości; stąd częstą modlitwą członka WG powinna być modlitwa celnika.

35. Czasem szczególnie uroczystym dla członków WG jest czas Bożego Narodzenia jako doświadczenie ducha Dziecięctwa Bożego i okres od Triduum Paschalnego do Niedzieli Miłosierdzia Bożego jako źródła obfitości łask paschalnych. Jest to także czas anamnezy ostatecznej walki Jezusa z grzechem, śmiercią i szatanem. Ważnym dniem jest również 13 października – dzień powstania WG. Członkowie WG, a jednocześnie całej wspólnoty Kościoła Katolickiego, pragną przeżywać w duchu wiary każdy dzień roku liturgicznego, w którym uwielbiamy Boga Trójjedynego, czcimy Matkę Najświętszą i wspominamy świętych. W sposób również wyjątkowy pragniemy podkreślać indywidualnie i wspólnotowo uroczystości patriotyczne i narodowe.

36. W formacji duchowej członków WG podstawowa funkcję pełni lektura Pisma Świętego. Ta Księga jest dla nas źródłem życia, miłości i prawdy. Staramy się codziennie medytować fragment słowa Bożego i żyć nim jako naszym światłem i pokarmem. W formacji ważne miejsce przyznaje się dokumentom Kościoła (m. in.: Katechizm Kościoła Katolickiego, nauczanie papieży, listy pasterskie biskupa diecezjalnego). Zalecane są pozycje książkowe z dziedziny duchowości, historii kościoła, także literatura historyczno – patriotyczna, literatura skautowskoharcerska, literatura pedagogiczno-psychologiczna, oraz pozycje ogólnorozwojowe. Zalecane czasopismo: Miłujcie się. Co dwa tygodnie przesyłany jest drogą elektroniczną materiał formacyjny: Listy frontowe.

37. Jeśli – jak wyżej powiedziano – w formacji WG tak ważne jest jasne odróżnianie tego, czego Bóg pragnie w naszym życiu, od tego, co nie jest Jego wolą, z czym należy walczyć, to praktycznym uczeniem się takiej postawy jest codzienny rachunek sumienia, zaczerpnięty z duchowości ignacjańskiej. Przywiązujemy do niego dużą uwagę, ufając że dzięki niemu będziemy lepiej dawać się prowadzić Jezusowi.

38. Codzienną modlitwą żołnierzy WG jest aktualnie modlitwa: Panie Jezu, w pokorze i posłuszeństwie Twojej świętej woli, pragnę podjąć wraz z moimi braćmi i siostrami dzieło „Wojsko Gedeona”. Jeżeli pochodzi ono z Twojego natchnienia i inspiracji, to pobłogosław każdy kolejny krok prowadzący do jego pełnego urzeczywistnienia. Pokonaj każdą przeciwność i daj nam Swojego Ducha. Proszę Cię o to przez ręce Twojej Matki Maryi i wszystkich Świętych. Amen. Ojcze Nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu…

STRUKTURA i ORGANIZACJA

39. Nazwy i terminologia w WG odpowiadają wyżej przedstawionym celom i duchowości. Dlatego w WG stosuje się uproszczoną formę stopni militarnych.

40. Odpowiedzialnymi za przewodzenie Dziełu Wojska Gedeona są dwaj kapłani. Jeden z nich – naczelnik odpowiada przede wszystkim za stronę formacyjną, drugi – komendant za organizacyjną-porządkową.

41. Kapłanom: Naczelnikowi i Komendantowi przysługuje we wspólnocie tytuł Ojciec. Jest to nawiązanie do samego charakteru WG kształtującego jasne postawy wychowawcze i moralne członków wspólnoty.

42. Jednego z kapłanów Biskup Płocki wyznacza i zatwierdza na okres trzech lat – z możliwością przedłużenia na kolejne kadencje – na stanowisko głównego odpowiedzialnego.

43. Wszystkie ważniejsze decyzje w/w kapłani muszą konsultować między sobą w duchu jedności i odpowiedzialności za całą wspólnotę; obaj także w duchu jedności biorą odpowiedzialność wychowawczą za członków WG. Spotykają się regularnie nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie na wspólnej modlitwie i dzieleniu.

44. Kapłanom, Naczelnikowi i Komendantowi za zgodą Biskupa Płockiego, podlegają w ramach WG kapłani odpowiedzialni za poszczególne wspólnoty w parafiach i innych miejscach, gdzie został powołany oddział WG. Mogą oni przynależeć w sposób czynny do WG, lub bierny jako opiekunowie oddziału.

45. Animatorzy świeccy nazywani są chorążymi, albo po prostu animatorami.

46. Oddział WG zostaje powołany przez głównego odpowiedzialnego, za zgodą Biskupa Diecezjalnego lub delegowanego przez niego kapłana, na przykład dyrektora wydziału duszpasterskiego i po uzyskaniu pozwolenia proboszcza parafii.

47. Oddział, aby został powołany, musi liczyć minimum siedem osób. Oficjalnym momentem zaistnienia oddziału jest przekazanie flagi WG.

LOGO, HYMN, STRÓJ, POZDROWIENIE

48. Misję, duchowość i strukturę WG oddaje logo, które towarzyszy wspólnocie (wersja: krzyż – a, wersja: tarcza – b; zob. Załączniki C)

49. W Centrum logo znajduje się tarcza słońca. Słońce jest symbolem Jezusa Miłosiernego jako Wschodzącego Słońca /por. Kantyk Zachariasza, Łk 1, 78-79/. To On staje w centrum naszej historii, naszego życia i planów. Słońce, to również Jezus Eucharystyczny, w którym, jak gorącym płomieniu, szukamy ciepła dla naszych serc, jedności i zapału do walki duchowej. Dlatego centrum rekolekcji WG jest Eucharystia i adoracja Najświętszego Sakramentu, a rekolekcje weekendowe WG noszą nazwę: 43 godziny w Słońcu.

50. Gołąb jest symbolem Ducha Świętego. WG w Jego zstępowaniu i świetle chce spoglądać na Jezusa i życie swoich członków; chce w Jego perspektywie dostrzegać, że wszystko jest łaską, darem.

51. Dwa miecze Ducha: Prawda i Miłość. Jest to przeniesiony graficzny symbol z obrazu Jezusa Miłosiernego. Z przebitego, niewidocznego na obrazie serca wychodzą dwa promienie: czerwony i blady. Pan Jezus zapytany o ich znaczenie odpowiedział Faustynie: Blady promień oznacza wodę, która usprawiedliwia dusze; czerwony promień oznacza krew, która jest życiem dusz. Te dwa promienie wyszły, z wnętrzności miłosierdzia Mojego wówczas, kiedy konające Serce Moje zostało włócznią otwarte na krzyżu. Szczęśliwy, kto w ich cieniu żyć będzie, bo nie dosięgnie go sprawiedliwa ręka Boga (Dz. 299). W promieniach tych dostrzegamy sakrament chrztu i jego uaktualnianie w sakramencie pokuty oraz Eucharystię. Członkowie WG widzą również w tych promieniach miłosierdzia jedność dwóch wymiarów życia (por. Koh 3, 1-11): Prawdy i Miłości, grzeszności człowieka i miłości Boga, wiary i uczynków, wiary i rozumu; umysłu i serca; miłości Boga i miłości bliźniego, miłości ojcowskiej i miłości matczynej, modlitwy i czynu, śmierci i życia, kary i nagrody, królestwa Boga i królestwa szatana, świata ducha i świata ciała, słowa i milczenia, pocieszenia i strapienia, radości i smutku.

52. Krzyż – jest znakiem walki duchowej. To przede wszystkim Bóg w swoim Synu walczy o każdego z nas. Na krzyżu i przez krzyż Bóg pokonał śmierć, grzech i szatana. Jest on więc podstawowym znakiem walki i zwycięstwa.

53. „Jezu ufam Tobie” – Orędzie miłosierdzia dane przez Jezusa św. Faustynie staje się dzisiaj głównym orędziem dla całego świata. Nie zazna ludzkość spokoju,dopokąd nie zwróci się do źródła miłosierdzia mojego (Dz 699). Naczyniem z którym mamy przychodzić do Jezusa po miłosierdzie jest bezgraniczna ufność. Łaski z mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest — ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma. Wielką mi są pociechą dusze o bezgranicznej ufności, bo w takie dusze przelewam wszystkie skarby swych łask. Cieszę się, że żądają wiele, bo moim pragnieniem jest dawać wiele, i to bardzo wiele. Smucę się natomiast, jeżeli dusze żądają mało, zacieśniają swe serca (Dz1578).

54. „M” – to znak MARYI. Ona jest ową Niewiastą, która niszczy głowę węża i Matką potomstwa Jezusa, które toczy wciąż walkę z szatanem aż do skończenia świata. W Apokalipsie widzimy obraz: „Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu 12,1 (…) I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa” (Ap 12,17). Maryi w sposób szczególny zawierzamy WG. Każdy z członków WG czyni również osobisty akt Jej zawierzenia jako głównej Patronce walki duchowej.

55. Streszczeniem celów i duchowości WG jest Hymn (zob. Załącznik d).

56. Strojem WG są koszulki z symbolami walki duchowej i czerwony /bordowy/ beret.

57. Pozdrowieniem członków WG są słowa: „Bądź mężny i walcz / Tak jest, Pan jest z nami”. Pozdrawiający się podnoszą przy tym do góry trzy palce na znak pozdrowienia w Imię Trójcy Świętej (podobnie jak Gwardia Szwajcarska), a następnie kładąc zaciśniętą dłoń na sercu na znak walki i prawdy.

Płock, dn. 05 maja 2010 roku

Back to top